गजल - आज लौ म - (प्रणय दिवस विशेष)

                         आज लौ म

आज लौ म अलिकति रन्किएको छु
थोरैथोरै भित्रभित्र तन्किएको छु

तिम्रो जवानीले पो भुतुक्कै भएँ म
कताकता बेहोसीमा सन्किएको छु

तातो स्पर्शले फक्रिय मेरा रौंहरु
अचानक मादकताले दन्किएको छु

मर्म बुझिनौ भित्रि छट्पटिको मेरो
एकैपटक आवेगमा फन्किएको छु

देहको सौन्दर्यले शक्ति जति लुट्यौ
खसालेर उत्तेजना थन्किएको छु


लेखनकालः २०६७÷१०÷२३

गजल - घाउहरु झल्काउने

                                             घाउहरु झल्काउने

घाऊहरु झल्काउने त्यस्तो कुनै खाटो छैन
प्यासहरु बुझाउने तिम्रो कोही साटो छैन

पिलाईमै केही समय रम्न पनि खोजें मैले
आँसुहरु लुकाउने त्यसमा केही बाटो छैन

धेरैतिर मायाको हात थाम्न आँटे होला
हाँसोहरु उल्झाउने त्यसमा कुनै पाटो छैन

यति माया बटुलेको छु जीवनभरि तिम्रो लागि
खोटहरु देखाउने कतै–कुनै टाटो छैन


लेखनकालः २०६०÷१२÷०८

गीत - पिएरै रित्तिए

गीत

पिएरै रित्तिए

पिएरै रित्तिए रहर सबै
अझै पनि पिउँदै छु
थाहै भएन यो जिन्दगी
पिउनको लागि जिउँदै छु कि
जिउनको लागि पिउँदै छु

नसामा नै डुबेर पहिले दुःखहरु भुल्ने गरें
सकिएछ बाँकी खुशी पछि आँखा खुल्ने परें
सम्झि–सम्झि आँसुका
थुङ्गाहरु सिउँदै छु
थाहै भएन यो जिन्दगी
पिउनको लागि जिउँदै छु कि
जिउनको लागि पिउँदै छु


धेरै काँटे चोकहरु गल्लीमा आफ्नो बास प¥यो
मलाई बिगार्ने चिज जति आज मेरै सास प¥यो
आफ्नो लागि अलिकति
माया उधारोमा किन्दैछु
थाहै भएन यो जिन्दगी
पिउनको लागि जिउँदै छु कि
जिउनको लागि पिउँदै छु


लेखन कालः २०६१÷०५÷०८

(यस गीतका स्थायी शब्दहरु दीपक सुनुवारले सिर्जना गर्नु भएको हो ।
अन्य शब्दहरु चाँही मेरा हुन् ।)

कविता - बलात्कृत भएकी छे ऊ - लेखन मितिः२०६७÷१०÷१५

 कविता
                                  बलात्कृत भएकी छे ऊ
ऊ नाबालिग हो
उसका शरीरका अंगहरु
मौलाई सकेका छैनन्
एउटा वैशालु तरुनी जस्तो
मादक उसको रुपमा छैन
ऊ एक्ली पनि हैन
पूरै तीन करोड मानिस
उसका अभिभावक हुन्
अर्थात् तीन करोड मानिसका
एक्ली आशा लाग्दी सन्तान हो–ऊ
तिनीहरुकी सपना हो
भविष्य हो
भाग्य विधाता  हो

कम्तिमा डेढ करोड अभिभावकको
प्रत्यक्ष निगरानीमा जन्मिएकी छे–ऊ
हुर्केकी छे, बढेकी छे
तर, अफसोच !
एउटा निर्जिव चुरोटको भन्दा
बढ्ता जिन्दगी उसको छैन
चुरोटको ठूटो सल्किए झैं
सल्किएकी छे–ऊ
कहिले एउटाको हातमा
कहिले अर्केको औंलाको कापमा
लुछाचुडी भैरहेछ–उनको
पलाउनै बाँकी रहेका
बक्षस्थलका मुन्टाहरु
हो, विक्षिप्त भएकी छे
रगताम्य आफ्नो योनीलाई
ललीपप र चुइङ्गमहरुमा
सम्झौता गरिरहेकी छे
सहमति गरिरहेकी छे
सिङ्गो चुरोट सबैले बाँडेर पिए झैं
जलिरहेकी छे–ऊ
छोट्टिरहेकी छे

तीन करोड उनको आफन्तले पनि
केही गर्न सकेनन्
हुर्काउन सकेनन्–स्याहार गर्न सकेनन्
गर्न नखोजेका त होइनन्, आफन्तले
तर, त्यही तीन करोडभित्र
केही भिजिलान्ते छन्
ठ्याक्कै २६ जना त्यस्ता छन्
जो बलवान छन्
जसले सबैलाई सर्कसको
चटकी बनाएका छन्
रौं समेत नउम्रेको उनको
योनीको रस पिएर
विजय उत्सव मनाएका छन्
अनि उद्यत छन्–उनको हत्या गर्न
हुतिहाराहरु !
पाल्न सकेनन्
फाल्न तम्सिएका छन्

लघुकथा सहिद लेखन मितिः२०६७÷१०÷१५

लघुकथा
                                     सहिद

         एकाविहानै सहरभरि नराम्रो खबर फैलियो–‘गाडीले किचेर मान्छे मा¥यो ।’ मन दुखित भयो–मेरो । मान्छे मर्नु राम्रो पटक्कै होइन । त्यो पनि दूघर्टनामा ज्यान जानु अझ नराम्रो हो । एकैछिनमा अर्को समाचार आयो–‘उत्तेजित भीडले पसल फोडे । टायर बाले । सडकमा गुडेका गाडी रोकेरै जलाउन थाले ।’ दिनभरी यस्ता थुप्रै घटना सञ्चार माध्यममा आए । मानिसले गफ्फिने बाटो पाए ।
          भोलिपल्ट घटना बिस्तृतमा थाहा भो ।  पैदल यात्रुलाई ठक्कर दिएर गाडी भागेछ । अस्पताल लाँदालाँदै घाइतेको बाटोमै मृत्यु भएछ । त्यसपछि जनता सडकमा उर्ले । आफन्त शोकमा मग्न । अझ चुरो कुरो एउटा राष्ट्रिय राजनीतिक पार्टीले मारिने ब्यक्ति आफ्नो पार्टीको सक्रिय कार्यकर्ता रहेको जनायो । पूरै राजनीतिक कार्यकर्ता सडकमा उत्रिए । लास सडकबाट उठ्न सकेन । हत्याराको पहिचान र कारबाही नभए सम्म लास कसैलाई पनि उठाउन नदिने अड्डी प्रदर्शनकारीले लिए । पुलिस आयो–अश्रुग्याँस प्रहार भयो । डुङ्गा र डुङ्गाका टुक्राहरु पूरै सडकैभरि छरिए । टायरको धूवाँले सहर पूरै कालो भयो । तैपनी भीड मत्थर भएन–झन् उग्र भयो । भीडको आवाज अझ चर्को भयो ।
                           “हत्यारालाई कारबाही गर ।”
                            “मर्नेलाई सहिद घोषण गर ।”
          अन्ततः सरकार निरीह भयो । मर्नेलाई सहिद घोषण गर्न राजी भयो । आफन्तलाई क्षतिपुर्ति स्वरुप दश लाख रुपैया उपलब्ध गराउने सरकारले प्रण ग¥यो र दोषीलाई कारबाही गरी छाड्ने प्रतिबद्धता जाहेर ग¥यो । त्यसपछि उत्तेजित भीड विजय उत्सव मनाउँदै क्रमशः सेलायो । पुलिसले लासको मुचुल्का उठायो । छानबिन ग¥यो । घटना घटेको एघारौं दिनको दिन पुलिसले घटनाको प्रतिवेदन सार्वजनिक ग¥यो–पत्रकार सम्मेलन गरेर । अन्य कुराहरु राखी सकेपछि प्रहरी प्रवक्ता बोले–“मर्ने ब्यक्तिको साथबाट प्राप्त यो पत्र तपाईंहरु सामु राख्दै छु ।”
            म चण्डीप्रसाद त्रिताल । आफ्नो पूरै होसहवासमा यो पत्र लेख्दै छु । मेरो घरमा सधैं हुने घरझगडा र किचलोले मलाई अत्यन्तै मर्माहत बनाईरहेको छ । मेरो तनाब बढाईरहेको छ । उक्त परिस्थितिको सामना गर्न सक्ने क्षमता मैले धेरै अगाडि नै गुमाईसकेको छु । अब मलाई मुक्ति चाहिएको छ । मलाई तनाबबाट उम्किन मन लागेको छ । मैले यसको समाधान पनि सोचिसकेको छु । अब उप्रान्त कथंकदाचित मेरो मृत्यु भएमा त्यसको जिम्मेवार म स्वंयम हुनेछु । अन्य कसैलाई दोषी नठह¥याउन सबैलाई आग्रह गर्दछु । चण्डीप्रसाद त्रिताल, गौशाला, काठमाडौं । हस्ताक्षर । सहीछाप–दायाँ, बायाँ ।

गजल - लेखन मितिः २०५८ असार

गजल

धेरै बाँचे आजसम्म बाँच्ने अब रहर छैन
मेरो लागि खुशि दिने त्यस्तो कुनै सहर छैन

न दिनहरु साथी भयो न रात नै जाती भयो
मनको भारी बिसाउने त्यस्तो कुनै प्रहर छैन

अनेकथरीका मित्र मेरा धेरैथरीका चित्र
आँसुको निक्षेप लिने सङ्गीको कुनै लहर छैन

धेरै बाटो हेरें मैले धेरै पाटो फेरें मैले
मर्छुनी भन्दा पनि मार्ने कुनै जहर छैन

गीत - लेखन मितिः २०६७÷१०÷०९

गीत

आजलाई त देख्यौ–भोग्यौ भोलिको निम्ति साँच्नुपर्छ
आफ्ना लागि बाँच्यौ सबै देशको निम्ति बाँच्नुपर्छ

जाति, भाषा, धर्म, लिङ्ग एउटै रगत रातो
पीता–पुर्खाको आराधना हो नेपाली माटो
हिमाल जस्तै मुलुक बन्न कर्णाली पनि हाँस्नुपर्छ
आफ्ना लागि बाँच्यौ सबै देशको निम्ति बाँच्नुपर्छ


शान्ति, मैत्री, सद्भावको उत्तम एउटै बाटो
आफू–आफै मिल्ने गरौ झगडाको साटो
सफल, समृद्ध राष्ट्र बनाउन ह्रदयदेखि आँट्नुपर्छ
आफ्ना लागि बाँच्यौ सबै देशको निम्ति बाँच्नुपर्छ